Człowiek wielkiego ducha i mądrości. Ksiądz Franciszek miał w sobie wiele optymizmu. Wiara pomagała mu przezwyciężać trudy okupacji i prześladowań od czasu obozu w Lądzie aż do męczeńskiej śmierci w Dachau. Pod koniec jego życia, to on umacniał w wierze swoich braci i był przykładem jak być wiernym aż do śmierci.

Dzieciństwo i młodość

Francik urodził się w Świerczyńcu koło Bierunia Starego na Górnym Śląsku 5 grudnia 1898 roku jako piąte dziecko Jana i Zofii z d. Pilorz w rodzinie, która w sumie liczyła 11 osób (cała rodzina mieszkała w Bieruniu). Został ochrzczony 8 grudnia 1898 w kościele pw. św. Bartłomieja Apostoła w Bieruniu. Cała rodzina musiała się utrzymać z 15 hektarowego pola. To, co jednak był ich bogactwem, to wiara wypełniająca ich dom.

W rodzinnym domu Miśków musiała panować wspaniała atmosfera. Wychować gromadkę dzieci w czasie zaboru i Pierwszej Wojny Światowej, to był nie lada wyczyn. To w domu rodzinnym Franciszek uczył się jak być dobrym dla innych, jak znosić tych, z którymi ciężko, jak pomagać i jak przebaczać. Rodzice dawali swoim dzieciom najlepszy przykład dobrego życia chrześcijańskiego, kultywowali także tradycje niepodległościowe, kolportując polskie książki i czasopisma, śpiewając pieśni patriotyczne, prowadząc koło Towarzystwa Czytelni Ludowych. Podczas II wojny światowej rodzina ukrywała w swoim domu osoby ścigane przez Gestapo oraz więźniów zbiegłych z Auschwitz.

Droga salezjańska

Uczęszczał do gimnazjum w Oświęcimiu, a po jego ukończeniu w 1916 został przyjęty do nowicjatu w Pleszowie, gdzie 24 lipca 1917 złożył pierwsze śluby zakonne. Po studiach filozoficznych w Krakowie odbył staż pedagogiczny w Przemyślu i Oświęcimiu. Śluby wieczyste złożył w Oświęcimiu 25 lipca 1923 r. Następnie wyjechał do Turynu-Crocetta studiować teologię. Tam 10 lipca 1927 przyjął święcenia kapłańskie. Po święceniach pracował w Przemyślu jako radca szkolny i katecheta w sierocińcu prowadzonym przez salezjanów. Po dwóch latach pracy przeniesiono go do Wilna w charakterze katechety w salezjańskiej szkole. Następnie w 1931 roku został dyrektorem dużego dzieła salezjańskiego w Jaciążku kierując nim przez pięć lat. W 1936 roku objął stanowisko dyrektora domu Synów Maryi, czyli mężczyzn, którzy w późniejszym wieku odczytali powołanie salezjańskie oraz został proboszczem w Lądzie nad Wartą.

Po wybuchu wojny w 1939 roku pełnił przez kilka tygodni obowiązki kapelana wojskowego, aby następnie ponownie wrócić do Lądu, by nadal pełnić funkcję proboszcza.

Aresztowanie

To w domu rodzinnym ks. Franciszek został zatrzymany przez oprawców niemieckich. 6 stycznia 1941 władze niemieckie zamieniły zakład salezjański w Lądzie na więzienie dla kapłanów z diecezji włocławskiej, gnieźnieńsko-poznańskiej oraz z innych diecezji i grupy salezjanów i innych zakonników znajdujących się w tym zakładzie. Wśród tymczasowych więźniów znalazł się bp Michał Kozal, obecnie błogosławiony oraz grupa kleryków z diecezji włocławskiej. Gestapo mianowało wtedy ks. Franciszka Miśkę przełożonym wszystkich internowanych, czyniąc go odpowiedzialnym za karność i zachowanie więźniów. Dbał jak mógł, często własnym kosztem o współbraci. Miał w sobie ducha heroizmu. Podnosił na duchu obecnych tam księży i kleryków.

Wszyscy więźniowie zostali później etapami wywiezieni do obozu koncentracyjnego w Dachau.

Męczeństwo i śmierć

W tym też czasie ks. Franciszek był dwa razy wywieziony do Inowrocławia i Gniezna, gdzie był bity do krwi i utraty przytomności. Z Lądu przeniesiono go do obozu przejściowego w Konstantynowie k. Łodzi 6 października 1941, a 30 października znalazł się w obozie w Dachau. Księdzu Franciszkowi zlecono w obozie wykańczającą go pracę. Kiedy zmuszono go do noszenia kotłów z zupą, złamał rękę.

Zmarł z choroby i wycieńczenia 30 maja 1942 w niedzielę Trójcy Świętej. Przed śmiercią modlił się i pocieszał innych, dodając otuchy swoim współwięźniom. Jego ciało spalono w krematorium.

Proces beatyfikacyjny

Ksiądz Franciszek Miśka jest jednym z 122 Sług Bożych, wobec których 17 września 2003 rozpoczął się drugi proces beatyfikacyjny drugiej grupy polskich męczenników z okresu II wojny światowej. 24 maja 2011 w Pelplinie zakończył się etap diecezjalny, a wszystkie dokumenty przesłano do Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych w Rzymie.

Positio zostało przekazane 21 lipca 2022 r., a jego relatorem był o. Szczepan Tadeusz Praśkiewicz OCD. Postulatorem procesu jest ks. Pierluigi Cameroni, postulator generalny ds. kanonizacji Rodziny Salezjańskiej, który współpracuje z panią dr Mariafrancescą Oggianu.

We wtorek 28 marca 2023 roku konsultorzy historycy Dykasterii ds. Kanonizacyjnych wyrazili pozytywną opinię odnośnie do Positio suppletiva super martyrio ks. Jana Świerca i ośmiu towarzyszy, kapłanów Towarzystwa św. Franciszka Salezego, zamordowanych in odium fidei w niemieckich obozach zagłady w latach 1941-1942.

Papież Leon XIV 24 października 2025 roku nakazał opublikowanie Dekretu o męczeństwie i włączenie go do akt Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych.

1 maja 2026 roku papież Leon XIV podpisał List Apostolski, by Słudzy Boży mogli być nazywanymi Błogosławionymi oraz wyznaczył 23 maja na dzień ich liturgicznego wspomnienia. 6 czerwca 2026 roku w Krakowie w sanktuarium św. Jana Pawła II odbyła się uroczystość beatyfikacji.

Materiały informacyjne

Więcej informacji o przyszłych błogosławionych — w postaci artykułów, kazań, obrazów itp. — można pobrać, klikając w przycisk. Materiały są sukcesywnie dodawane. Jeśli masz materiały, którymi chcesz się podzielić, wyślij je na adres: niebo@sdb.krakow.pl. W temacie wiadomości wpisz „dysk”.

Materiały informacyjne

Więcej informacji o przyszłych błogosławionych — w postaci artykułów, kazań, obrazów itp. — można pobrać, klikając w przycisk. Materiały są sukcesywnie dodawane. Jeśli masz materiały, którymi chcesz się podzielić, wyślij je na adres: niebo@sdb.krakow.pl. W temacie wiadomości wpisz „dysk”.