Stałem się wszystkim dla wszystkich, żeby uratować, choć niektórych (1 Kor 9, 22). Sługa Boży ks. Franciszek od początku swoich dni uczony był chrześcijańskich wartości w domu rodzinnym. Codziennie z rodzicami klękał do modlitwy i tak pogłębiał swoją relację z Panem Bogiem. Regularne przystępowanie do sakramentów świętych było dla niego pewną drogą do spotkania z Bogiem w wieczności. Spowiedź była właśnie ostatnim sakramentem, który przyjął za życia.

Dzieciństwo i młodość

Franciszek urodził się 22 sierpnia 1885 r. w miejscowości Osiny na Śląsku jako syn Karola i Marii z domu Sojka. Tworzyli tradycyjną śląską rodzinę, w której razem modli się i pracowali oraz dbali o wspólny dom. Zdolny Franciszek w wieku 16 lat w 1901 roku został przyjęty do salezjańskiej szkoły w Oświęcimiu. Jeszcze dwóch jego braci uczyło się w tej samej szkole. Tam jego życie duchowe rozwijało się. Był człowiekiem wrażliwym na piękno i utalentowanym. Z okazji różnych uroczystości szkolnych pisał mowy pochwalne (pangegiryki), które cieszyły się uznaniem ze strony uczniów i nauczycieli.

Droga salezjańska

Po zakończeniu nauki szkolnej wstąpił do nowicjatu W Daszawie i 27 stycznia 1907 r. złożył pierwsze śluby zakonne. Jeden rok praktyki pedagogicznej tzw. asystencji spędził w Oświęcimiu, a kolejny w Turynie, gdzie pracował w redakcji Biuletynu Salezjańskiego. 24 marca 1910 r. złożył śluby wieczyste. Studia teologiczne odbył w Foglizzo Canavese, po ich ukończeniu otrzymał święcenia kapłańskie 29 maja 1915 r. w Ivrei z rąk biskupa Filipello. Jako kapłan wrócił do Polski i został skierowany do Zakładu Salezjańskiego w Oświęcimiu, w którym w latach 1915-1916 pracował jako nauczyciel. Następnie, w latach 1916-1918 pełnił funkcję dyrektora gimnazjum, a od 1918 r. był radcą (kierownik studiów) Studentatu Filozoficznego na „Łosiówce” w Krakowie, a w 1920 r. został jego dyrektorem.

W latach 1922 – 1927 był dyrektorem gimnazjum w Aleksandrowie Kujawskim. Po 16 latach w 1927 roku powrócił do Krakowa, ponownie pełni funkcję radcy, wykładowcy i wychowawcy w seminarium salezjańskim. W 1938 r. został mianowany profesorem w domu w Krakowie-Łosiówce. Został zapamiętany jako przełożony taktowny, delikatny i pokorny. Nie wynosił się nad innych. Przez współbraci był szanowany i poważany, przez młodych lubiany i słuchany. Liczono się poważnie z jego zdaniem. Był duchowym filarem Zgromadzenia Salezjańskiego w Polsce. Jego talent literacki ujawnił się między innymi w tekstach napisanych do granego przez pokolenia salezjanów Misterium Męki Pańskiej, do którego muzykę napisał ks. Antoni Hlond (Chlondowski) salezjanin. Ksiądz Franciszek podpisywał się pod swoimi dziełami jako Franciscus Silesius.

Męczeństwo i śmierć

Druga wojna światowa rozpoczęła drogę jego męczeńskiej śmierci. Został aresztowany przez gestapo 23 maja 1941 r. i umieszczony w więzieniu Montelupich w Krakowie. Wraz z innymi współbraćmi 26 czerwca 1941 r. został przewieziony do obozu koncentracyjnego w Auschwitz. Tam już drugiego dnia pobytu, jako członek kompanii karnej, trafił w ręce bezwzględnego kapo. Więźniowie zwozili kamienie do rowu. Ksiądz Franciszek został zrzucony do niego wraz z naładowaną taczką. Leżąc w dole z połamanymi rękami i nogami, był bity przez kapo ciężkim drągiem. Oprawca jedyne pozwolił, aby przywołano innego więźnia, salezjanina ks. Józefa Wybrańca, by ten wyspowiadał umierającego ks. Franciszka. Zbity na śmierć ks. Franciszek umierał, słysząc bluźniercze obelgi ze strony bezwzględnego kapo. Przed śmiercią został rozgrzeszony przez współbrata w miejscu, gdzie innym wydawało się, że Boga nie ma. Całe życie wiernie przystępował do sakramentów. W ostatniej godzinie życia także otrzymał łaskę spowiedzi. Został zabity razem z ks. Kazimierzem Wojciechowskim, kiedy obydwu duszono belką przyłożoną do gardeł. Jego ciało spalono w jednym z krematoriów. Jego miłość do braci wytrzymała aż do śmierci.

Ksiądz Harazim zginął 27 czerwca 1941 w 56 roku życia, w 34 profesji zakonnej i po 26 latach kapłaństwa. Jego numer obozowy to 17 375.

Proces beatyfikacyjny

Ksiądz Franciszek Harazim jest jednym z 122 Sług Bożych, wobec których 17 września 2003 rozpoczął się drugi proces beatyfikacyjny drugiej grupy polskich męczenników z okresu II wojny światowej. 24 maja 2011 w Pelplinie zakończył się etap diecezjalny, a wszystkie dokumenty przesłano do Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych w Rzymie.

Positio zostało przekazane 21 lipca 2022 r., a jego relatorem był o. Szczepan Tadeusz Praśkiewicz OCD. Postulatorem procesu jest ks. Pierluigi Cameroni, postulator generalny ds. kanonizacji Rodziny Salezjańskiej, który współpracuje z panią dr Mariafrancescą Oggianu.

We wtorek 28 marca 2023 roku konsultorzy historycy Dykasterii ds. Kanonizacyjnych wyrazili pozytywną opinię odnośnie do Positio suppletiva super martyrio ks. Jana Świerca i ośmiu towarzyszy, kapłanów Towarzystwa św. Franciszka Salezego, zamordowanych in odium fidei w niemieckich obozach zagłady w latach 1941-1942.

Papież Leon XIV 24 października 2025 roku nakazał opublikowanie Dekretu o męczeństwie i włączenie go do akt Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych.

1 maja 2026 roku papież Leon XIV podpisał List Apostolski, by Słudzy Boży mogli być nazywanymi Błogosławionymi oraz wyznaczył 23 maja na dzień ich liturgicznego wspomnienia. 6 czerwca 2026 roku w Krakowie w sanktuarium św. Jana Pawła II odbyła się uroczystość beatyfikacji.

Materiały informacyjne

Więcej informacji o przyszłych błogosławionych — w postaci artykułów, kazań, obrazów itp. — można pobrać, klikając w przycisk. Materiały są sukcesywnie dodawane. Jeśli masz materiały, którymi chcesz się podzielić, wyślij je na adres: niebo@sdb.krakow.pl. W temacie wiadomości wpisz „dysk”.